pff dichten kan ik niet

Gedichten en gedachten kunt u hier plaatsen.

Moderator: Moderators

pff dichten kan ik niet

Ongelezen berichtdoor Guus » za dec 24, 2005 1:22 am

Dichten kan ik niet maar ik denk dat dit wel herkenbaar is voor sommige mensen..
Al weet ik niet of ik het wel goed overbreng..

Gedachten.

Na het ongeluk of wat je dan ook hebt meegemaakt vind je een ander die staat voor je naar je te kijken in de spiegel.
Al heb je het besef misschien niet je lijkt erop maar toch is het anders erger een ander.
Na een tijd van zelf verwijt breekt dan de twijfel had ik als ik… al dat soort vragen moet je opzij leggen had je … ja je had maar het is niet
Als ik ja dan was het anders maar helpt dat om zo te denken.. nee is het antwoord.
Dan volgt de ontkenning en herkenning je word erop gewezen dat je die persoon bent geworden die nu je aan staat te kijken in die spiegel dat wil je niet zien maar langzaam na het verstrijken van dagen .. weken merk je dat het wel zo is.
En dat is een klap je eigen ik is weg en heeft plaats gemaakt voor een nieuwe die je niet kent eigenlijk ook niet wilt kennen en wat erger is………… je wilt het niet wezen omdat je vroeger liever was aandacht voor mensen had iedereen hielp wat je nu ineens niet meer zo goed of niet kan..
Het ergste is dat je partner het wel zag en jij niet en je in je eigen wereld leefde omdat je het al zo moeilijk had om je eigen te begrijpen waarom doe ik zo wie ben ik nu en ga zo maar door…
Zelfmedelijden had je niet of nauwelijks je merkte er immers niet veel van dat de wereld instortte voor je partner dat je kwetste en gemeen deed jij leeft in je eigen wereld tot het erg pijnlijke besef komt… dat niet alles aan iedereen ligt maar merendeel aan je eigen.
Dan volgt de herkenning weer maar vooral de acceptatie je zult wel moeten je bent nu wie je bent geworden en daar zul je mee moeten leven of dat zo erg is? Je hebt nog steeds veel van de vorige ik als je dat naar boven kan halen desnoods met hulp zou ik het niet laten.
Makkelijk nee dat is het zeker niet vooral als je alles min of meer zelf moest oplossen en regelen en nu is dat niet meer… maar er zijn oplossingen en soms moet je ophouden met twijfelen en vraag en zoek methodes om je over die problemen heen te helpen er is altijd een luisterend oor.. als je maar zoekt en het een kans geeft…
Ik en nah.... maatjes voor het leven..
Avatar gebruiker
Guus
Administrator
Administrator
 
Berichten: 4112
Geregistreerd: di dec 20, 2005 1:36 pm
Woonplaats: Bennekom

Ongelezen berichtdoor Moderator » wo okt 04, 2006 11:05 pm

Hoi Guus,

Ik herken je verhaal. Maar wat jij beschrijft aan veranderingen ervaar ik vlak voor een epileptische aanval. Niets werkt mee, fysiek geestelijk emotioneel. Je loopt continu met je hoofd door de muur, en weet het allemaal naar de buitenwereld zo goed te camoufleren. Pas na een maand of wat komen je collega's erachter dat het niet zo lekker en stabiel in het koppie loopt.
Nu jaren later kan ik zeggen dat alle handicaps (motoriek, discalculie, gehuegen) niet meer opvallen, ze zijn geintegreerd in mijn leven. Een klein kopje, met een veel te klein oor voor het gewicht zal ik met twee handen gebruiken. En als ik dingen omsla: dan gebruik ik een whiskyglas of iets dergelijks: staat direct en ook direct stabiel. Loop ik continu tegen deuren op? Zet ik ze open. De wereld draait gewoon door en ondertussen woest op de volgende blauwe plek.

Gek genoeg hebben artsen hier jarenlang absoluut geen notie van willen nemen. Als ik over dit soort dingen begon was het antwoord: daar moet je maar mee leren leven. Tja dat deed ik al. Tot ik in 2005 met mijn huidige neuroloog aan de praat kwam. Het antwoord: als ik dat allemaal had geweten dan had ik je veel eerder opnieuw ingesteld. Er is dus een medicijn bijgekomen. En de vraag waar al die dossiers bleven bij overdracht? In het archief daar kunnen wij niet bij. Als het erin kan, kan het er ook uit lijkt me zo. Littekens verdwijnen niet in je hoofd.
Moderator
 
Berichten: 3809
Geregistreerd: do aug 24, 2006 9:35 pm

Ongelezen berichtdoor Guus » do okt 05, 2006 10:33 am

Tja het is nu eenmaal iets totaal onbekends nahnog steeds veel te veel rommelen sommige artsen maar wat raak omdat ze er ooit hebben over gelezen in een boekje ergens.. en eigenlijk de tijd meestal niet willen nemen om iemand goed na te kijken, of zelf de link niet kunnen leggen naar nah toe.
Het begint eindelijk op gang te komen maaaaaar heel erg traag en dan nog ontbreekt er van alles aan zorg.
Dokters laten het vaak aan nah patienten op welke vlakken ze zorg nodig hebben is mijn ervaring maar de nah-er weet het vaak zelf niet eens wat hij of zij heeft...
Een soort dekentje over de patient heen tijden een soort van standaard evalutatie om erachter te komen wat diegene wel nodig heeft zou er ook moeten zijn....
Maar het ging hier over gedichten ;)
Ik en nah.... maatjes voor het leven..
Avatar gebruiker
Guus
Administrator
Administrator
 
Berichten: 4112
Geregistreerd: di dec 20, 2005 1:36 pm
Woonplaats: Bennekom


Keer terug naar Gedichten en gedachten

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 19 gasten

cron